صفحه نخست
ارتباط با من
صاحب كافه بابک نجفی
آمار رفت و آمد به كافه RSS 2.0
تابلوي بقيه ي كافه ها 
سلام٬نمی دونم شما کتاب ۱۹۸۴(جرج اورول)رو خوندین یا نه؟کتاب داستان زندگی یه شخصه به نام وینستون که تو جامعه ای زندگی می کنه که حزب حاکم همه ی خاطرات خوش و گذشته ی افراد رو پاک کرده و هر روز به اونا تمرین نفرت میده.رهبر حزب حاکم که بهش میگن((برادر بزرگ))با اون سبیل کلفتش از طریق یه دستگاه بنام تلسکرین٬شبانه روز همه ی افراد رو زیر نظر داره و شعارش هم اینه :((جنگ صلح است٬آزادی بردگی است٬جهل قدرت است)).توی این جامعه مردم حق ارتباط با هم و حتی عاشق شدن رو هم ندارن و دولت از طریق ادارات امنیتی مواظبه که کاری جز وظایفشون انجام ندن.حالا تو همچین وضعیتی وینستون با یه دختری آشنا میشه و میخواد با کمک رابطه با اون خاطرات گذشته شو بیاد بیاره و زندگی جدیدی داشته باشه٬توی جامعه ای که کسی هویتی نداره و همه شستشوی مغزی شدن...
راستی!گفتم شستشوی مغزی...وقتی حرف از شستشوی مغزی میشه تو ذهن اکثر ما تصویر یه اتاق تاریک و یه نور ضعیف و دو تا آدم قلچماق شکل می گیره که می خوان به زور طرف رو شستشوی مغزی بدن...چند وقت پیش یه مقاله خونده بودم از بزرگمهر شرف الدین در مورد شستشوی مغزی تو اجتماع.ولی اون موقع خیلی بهش دقت نکرده بودم ولی الان می فهمم که همه ی ما چقدر تو خطر شستشوی مغزی هستیم...
ببینین ما مدام تحت این شستشوی مغزی هستیم که هر کی (هر چند به ظاهر)آدم دینداریه٬آدم خوبیه.به درست یا غلطش کار ندارم ولی این نباید باعث بشه مردم باور کنن هر کس ریش نداره و به خودش می رسه آدم بدیه!یه نگاه به فیلمای تلویزیون بندازین:آقا صابر٬حاج صدوق و برادرش و حاج خلیل همه و همه نم.نه های افراد خوب و برجسته ی جامعه ن در صورتی که افرادی مثل اسدی و کلانی و فرج یا جلیل و پسرش شاهین همه جزو شخصیت هایی هستن که قراره بیننده از روی صورت سه تیغه٬موی ژل زده٬ماشین مدل بالا٬کراوات و حتی لحن حرف زدنشون به منفی بودنشون پی ببره!راستش از بس تو فیلما دیدم جوونایی مثل من- یعنی اونایی که اهل چت و اینترنت و کافی شاپ و بگو بخند و تی شرت های رنگی و ریشهای مدلی هستن - نقشای منفی دارن٬کم کم دارم به خودم و دوستام شک می کنم که واقعآ ما منفی هستیم یا دارن افکار مردم رو به سمتی می برن که از موجودات خطرناکی! مثل ما دوری کنن.
یه نمونه ی دیگه از شستشوی مغزی که خواسته یا ناخواسته داره اتفاق میفته((اسطوره سازی))یه.ما حق نداریم شخصیت محبوبمون رو آزادانه انتخاب کنیم چون یه سری از شخصیت های جهانی هرگز تو کشور ما معرفی نمی شن.دلیلش رو هرگز نفهمیدم چرا تو رسانه های ما سال تا سال در مورد ((چه گوارا))حرفی زده نمی شه یا اینکه چرا سالگرد مرگ شاملو و فرهاد و فریدون فروغی و... بین مردم ما بازتاب نداره ولی تا دلتون بخواد عکس احمد شاه مسعود و یاسر عرفات و سید حسن نصر الله جلو چشمشونه. تو اینکه این افراد تو کشور خودشون قهرمانایی محبوب هستن شکی نیست٬مشکل اینه که ما چرا سعی نمی کنیم اسطوره های خودمون رو جهانی کنیم؟چرا واردات اسطوره می کنیم؟و چرا فقط اسطوره هایی خاص؟
مورد دیگه شستشوی مغزی - تاریخی یه.یادمون نره همونطور که از زمان ورود اسلام به ایران٬ما دانشمند پرور شدیم٬قبل از اون هم اجداد ما به خصوص پدر ایران٬کوروش کبیر٬تمدنی بی نظیر رو تشکیل داده بودن...
از این موارد زیاده.ما ملتی هستیم که صبح تا شب دارن بهمون القا می کنن که مهربانترین مردمان دنیا هستیم٬همه به هم کمک می کنیم٬به هم لبخند می زنیم٬بانک های ما به سپرده های ما سود بالا می دن٬مواد پاک کننده مون لکه ها رو به خوبی پاک می کنن٬شامپوهای ما بهترین تقویت کننده های موی دنیا هستن و حتی توی پفک های ما هم هیچ رنگ مصنوعی بکار نرفته!
جنگ صلح است٬به نظرت ما مردم صلح طلبی هستیم؟
آزادگی بردگی است٬به نظرت ما مردم آزادی هستیم؟
جهل قدرت است٬به نظرت ما مردم قدرتمندی هستیم؟
به قول شاملوی بزرگ:((سخن من نه از درد ایشان بود٬خود از دردی بود که ایشانند...))
راستی یه وبلاگ توپ هم بهتون معرفی کنم.وبلاگ دوست بسیار بسیار عزیزم علی خطیبی که خیلی حق به گردن ما داره.حتمآ بهش سر بزنین :
نظر یادتون نره...